HÜLÂSA YERİNE

eylül gecesi bir ağıt gibi

usulcacık saniyelerin üzerinden geçer gider

I

Akşamın ölçüp biçtiği

İkimize ödünç verdiği ateşten

Soluk vardı

Sen gülden geliyordun

Buzun olduğu yerden ben

Bu yüzden usul usul söyledim

Usulcacık söyledim denizden

Gökyüzü aktığı vakit gözlerinden

II

Dudağım kanar dil dökmelerden

Ayakucunda sözcüklerim dilenir

Başucunda söylenmeyenin âlâyişi

Sımsıcak kirpiklerinde erirken zaman

Öremediğim perçemim ağardı

Geliş gidişlerle

Aktım bir azaptan ötekine

Dünyanın bütün uzaklıkları bendeymiş gibi

Bir göçün dağınıklığı içinde

III

Alev bana sarılırsa bir gün

Taşlaşır rüzgâr

Batar bende küller

Küser sabah

Gözlerimde kırıp geçen kuraklık

Ellerimde çilli bir güz

Buzulların suyunda boğulmuş

Ağıtla uyaklı

Kapını açtığın bu yürek

IV

Yanımda yaşıyorsun

Duyuyorum

Buzlar gibi

Bana benzeyerek

Kırağı olmuş soluğum

Gecenin çökmüş yanağında / oysa

Burası değildi yerin

Sen çalıları uçurdun baharla

İstilacı saçların gök mavisi kirpiğinle

Deniz dolu gülüşünle deli dolu

Ben hayatın sel yollarında

Nâr-ı siyahta

V

Topraklanmış bir ağza değer kar

Bir tutam suskun sözle beraber

Günden güne çoğaldılar

Yıllardır bildiğim ağaçlar

Gövdelerinden kırıldılar

Yoruldun sen / de biliyorum

İşte geçti / gitti bitti

Bitmeyen göçü başladı güzün

Öldü kokusu güllerin

Neyle ölçülür hüznün

VI

Zaman toplanır çınarda

Sağılır kaynak gibi

Söndürür yangınımı

Alev de batar

Yavaş yavaş ve ağır

Uzaktaki kumda