GEÇİŞSİZ VEDA

2017

İnsan işte Kandinsky’nin kızı

Unutuyor diyorum

Bir varmışsın bir yokmuş

Masal gibi

Ya da bilmiyorum biraz zor bir mefhum,

Sanki alıyor zaman yavaş yavaş

Ve arkanda kanlı canlı bir eidolon

Şimdilik aklımda gülüşün

Yanlış hatırlamıyorsam bu aralardı doğum günün

Yine bir güz ve o ilk gün ki hüzün

Başlamadı

Bitemez öyleyse

Sadece boşa harcanmış birkaç nefesle

Zamana yazdırdık biz kendimizi veresiye

Şimdi diyorum Kandinsky’nin kızı

Olmamış şeylerin anısına

Ve hiç oturamadığımız abstrenin o mugân masasına

Olurda diyorum eserse bir gün kafana

Yokluk kadar boş bir kadeh kâfi benim için.