Bilseydim Eğer Bilseydim

Beynim hafif içim rahattı

birkaç ay evvel o yeşil tepelerden inmeden önce

şimdi; şimdi vampirler yapıştı damarlarıma

bir korkunun ezgisini büyütüyor içimde

sinirlerim boyunca yol alan oktavlar

göğe yükseltirken başımı

kuzey rüzgârları öğütüyor kemiklerimi

ince buz üstünde dönüp duruyor kış

bütün çiçeklerini alıp gitti bahar

son aşamada kaldı soluklar

müthiş derinliğinde suların.

Güneş yatmış kuluçkaya kadranında saatin

bir hummanın koruyla kavruluyor yüzler

yaz; soğuk kül yüklü olacak belli ki

bir suzinak beste üfleyerek gelecek

bu yıl da sonbahar

çâk-çâk olacak insan

kösnül kokusuyla çürümenin.

Yeryüzü katmanlarında yaşayan insan

sevgiyi yalandan kurgulayıp uzaklaştırırken kendinden

gazabı içeri alırmış

bir hapishane kapısını açarak

yıkık duvarların kazınmış pıhtısında

siyah gezgini vebalı lambalar yakarmış zaman

tüm renkler kanarmış hüzzam.

Yolunmuş yosunların kış rengini depreştiren

akmayan pınarın kara taşında saklanan mavi

benimle bir sehiv secdesine duracak

sadra şifa bir şeyler söyleriz belki birlikte

bıkıp bu angaryalardan düşünce yüzümüz.

Şimdi; ne kadar iyi gelir yalnızlık

bilseydim eğer bilseydim

içinde sükûn olan hakikatin

bende ve benden olduğunu

gümrah bir bahçe olsun isterdim

deliliğimin arkası; kış bahar açsın

bıraktım usul usul yürüsün gölgeler

susmak ölüme haşiyedir belki.