Zan Virdi

uykumun acıyan gecesinde hecelendi gözlerin

ruhumun sancılayan sızısında yağdı ünlemlerin

harfsiz sızılar yakardı sözcüklerimin türküsünde

vazgeçilmezliğin uçurumunda kaldı gülünün tınısı

sözlerin gözlerinde damlandı ünlemlerin

umudun söz gruplarında açıldı düşlerim

seni sevmenin cennetinde doğdu aşk bebeği

rüyamın kenarına düşmüş sessizliğin sessiz harfiydin

adını anınca eksilen yıldızların gözlerinde başlardı bakışın

her susuşumda yeniden doğan bir yara gibi kanardı sözün

her özleyişin dağını delen sonralarda başlardı varlığın

her belkinin gölgesinde uyutulmuş cümlede biterdi çağrın

dinler, özler, bekler, ölür kalırdım

gecenin içinden geçtim, hecelerin ateşine

sana varmayan yolların küllerinde düşkünleştim gülüne

dua kadar eksik, gölge kadar senli anlardayım

çiçekler,çocuklar,ceylanlar arasında vardım yaralı kendime

gözlerindeki ormanda yaralandı aslanım

artık, orman yandı içimde

sadece düşün türküsünde kaldı cengim

sadece sana kalışın gönül makberinde yeşerdi gülüm

gözbebeklerimdeki karanlık seni arıyor hâlâ,

bir ses, bir nefes, yoksunluk gibi sarıyor yoksunların

zamanın donduğu yerde seni çağırıyorum aşka

varlığın parçalandığı hayalete sarılıyor özlemin andı

sustuğum hülyaların pususunda yaralıyor güzeller

küstüğüm yalan dünyanın ortasında kanıyor emeller

nefsim kırmızı elmanın gölgesinde sensiz “el “bombası

gül bırakıyorum yansımana,

kırılmış aynalarda bile yeşeren o gül,

adı unutulmuş bir sevgiyi kokluyor zan ve zaman

sözlerimden düşen ışıklarla ördüm seni,

bir yokluğun içine gizlenmiş varlık gibi,

bir sükûtun kalbinde atan nabız gibi

öyle sevmeler, olmalar gelgitlerindeyim

her şeyin bittiği yerde başlıyor hatıran,

ömrün kenarında bekleyen cümle,

bitmemiş mısranın son hecesi gibi

ve ben, uykusuzluğumun tanrısız mabedinde,

seninle yanıyor, sensiz sönüyorum aşkına

gözlerinle yazılmış gecede hâlâ uyanığım