Varılma Kumbarası

gözlerimdeki dev çınarı sulayacak ünlemler tükendi

sözlerimdeki bin yıllık medeniyet gülü soldu

özümdeki kardeşlik bülbülünün kanatları kesildi

suretimde okunan sureler okunmuyor

bin yerimde hançerlenmiş bebek gibiyim

eşikle beşik arasında olmaktan koptum

gelip beni bana götür

aynalar yüzümü değil, kırılmış zamanımı taşıyor

adımı çağıran sesler gurbetle, umutla akraba

içimdeki şehir, haritasını yutmuş yangın özü

kapılar kapı olmaktan çıktı, eşikler yetim

bir çocuğun susuşu kadar ağırdır göğsüm

annemin duası düşmüyor alnıma

gelip beni bana götür

toprağa eğildim, taş konuşmadı

göğe baktım, mavi yetmedi yarama

ateşe düştüm, köz yetmedi soğuyan aramıza

kardeşliğin ekmeği küflendi sofralarda

bülbülün dili sürgünde, gülün rengi yas

bin yıllık medeniyet, küllerini savuruyor rüzgâra

ben küllerin içinden adımı arıyorum

gelip beni bana götür

eşikle beşik arasında kaybolan hasretin kıskacındayım

hançerlenmiş bebekliğimin gözleri açık

parçalanmış uzaklığının sözleri kırtılı

bir ninni arıyor karanlığın içinden

bir türkü çalınıyor, arasızlığın ruhunda

çınarım susuz, ama köklerim hâlâ derinde

bir damla hakikatle dirileceğim

gelip beni bana götür