YATSIDAN SONRA

                                                                                                     babama

sen teneffüse geç kalmama telaşıyla bahçeye fırlayan

çocuklar gibi şen

aceleci ve özensiz, secdede

bense seccade ararken düşündüm hep

imam seccadesiz olursa cemaatin hali nice

sünnet, sünnete uygun geçti. sessizce. farzdaydık şimdi.

başlarken hiç demedim “uydum imama”

çünkü biliyordu o

hayatım boyunca dinlemiştim baba sözünü

ve bir tekbir değiştiremezdi onun bende varoluş biçimini

farzdaydık. ciddi olmalıydık.

gözlerim doluyor fakat yaş akmıyordu

bozulmamıştı yani namaz

gerçi sanmam aksa da bozulmazdı

çünkü babam sadece dünyaya ait olmamıştı

ve son sünnet. sünnete uygun geçti. sessizce.

vitrdeydik.

fısıltılarını duyuyordum:

peygamber ehemmiyeti gibiydi

sesinin âyetlere dokunuşu

onunla paylaştığımız son kutsalımız olabileceğini

geçirdim aklımdan bu yatsı vaktinin

saklayacak değilim, allah biliyor

bir ettehiyyatü’nün tam ortasında geçirdim hem de

en çocuk yanımla kırdım geçirdim uyulması gereken

ne varsa

bir surenin orta yerinden başlar gibi

utangaç, ayıp ve sıkılgan baktı gözlerim secdeye

yüzüne bakamıyordum baksam anlayacaktı

namazımın kabul olmadığına denk düşen yüzümden

bakamadım. utangaç. ayıp. sıkılgan.

ve son,

tesbih.

odadaki tek tesbihi ona uzatırken,

bir ucundan da benim tutup birlikte çekebilme

ihtimalimiz geldi, tesbihle birlikte

belki de onunla paylaştığımız son kutsalımızın

fotoğrafını.

vazgeçtim

parmaklarımdan devam ettim

sübhanallah, sübhanallah, sübhanallah...

bu parmaklar ondan sonra da olacaktı. acıydı.

gözlerimi kaldıramıyordum kıbleden, bakışlarım

Kâbe’den medet umar gibi.

yakıcıydı. yıkıcıydı. ne varsa olumsuz. ne varsa hepsi.

yani fazla zamansız. fazla hüzünlü. fazla şizofren.

elhamdülillah, elhamdülillah...

parmaklarım parmak olmaktan çıkıyor

otuzüçlerden ötelere koşuyor

bir yerlerde bir şeyler diriliyor.

ve senin.

peygamber ehemmiyeti gibiydi

sesinin âyetlere dokunuşu.

allahu ekber.