Melankolik Şiir

Yüzünde güneşin uyuttuğu bir tebessüm

Isıtınca üşüyen parmaklarını

Portakal çiçeği kokuyor her yanım

Mutluluk ekiyorsun devrik cümlelerime

Eli çiçekli bahçelerin anahtarını

Bulutların altına saklıyorsun

Sırma saçların dokunuyor gökyüzüne

Müzik susuyor, terliyor akşam

Yakın gözlüğümün üstünden bakıyorum

Kendi gölgemin çukuruna

Beliriyorsun uzakta yıldız misali

Geçen yılların yitirdiği

Kısık bir nota ekliyorsun hafızama

Yarısını aldığın aklımı

Masada bırakıyorsun

Bardaklarda soğuyor sıcak nefesin

Ağzın eylül kokuyor sevdiğim

Gözlerinde uzun bir yolculuk başlıyor

Bir aksam, bir gece, hiç fark etmeden

Karanlık bir çukur bırakıyorsun bana

Ben gibi, bana benzemeyen

Derinliğini bilmediğim bir çukur