KARARLARIN DİLİ

                                           Murat Erol’a

hayatımın ve ecelimin

kaçıncı cüzüdür bu

bir z yazdım ilk sayfaya

öncekilerden ayırmak için

bir z daha yazdım

henüz ulaşamadığım son sayfasına

bitişi imledim

bir karar verildi hakkımda

son nefesimle yangınım

bileğimden duyulacak

son nabız olarak son z

böyle bildim

böyle belledim

hayatımın son

ecelimin ilk harfi dedim ona

bir kez z dedim ya

çok geride kaldı

griye düşen hırkalar

serçeler sebepsiz

taş suyun derinliklerinde

dünyanın çekmecelerine sığmadı

kahramanın sonsuz kısa yolculuğu

bir karar alındı hakkımda

onca gürültü susmadı ama

detone sessizlik

tamamlanmadan durdu

kökleri gökten beslenen

bir ağaç vardı eskiden

kurtuba’yı bekleyen bir kaya

bir metamorfoz tohumu

o yıllarda atıldı gövdeme

o yeşerdikçe ben kurudum

o gölgesini benden esirgeyen ağaçla

bir z çölünde kavruldum

hayatım dediğim yığın

son nefesim kadar bende kaldı

bir sekans bile fazla geldi

kalabalık yalnızlığımı anlatmaya

kararların dilinden de 

kekeç kaldım o yüzden

oysa z raporuma bakıp

hükmünü heceleyecektim

hayatımın ve ecelimin

bir karar almak bana bırakılmadı elbette

kararların diline dilim dönmedi

bütün fıkralar okunaksız göründü bana

ileri bir tarihe ertelendi

ne olduğunu bilmediğim kararlar

bildiğimi, bellediğimi sandığım 

kararların dili

kim bilir kaçıncı kez

tökezletti beni düz yolda

z dedim ve sustum

köklerini gökten alan yalnızlığımla

çarpa çarpa çarpıldığım 

o kayanın dibinde

kalbime karşı büyüyen 

büyülü metamorfazu durduracak

o tohum kurudu

üstümde kara deliklerle dolu gök

içimde çiğnenmiş, unutulmuş ve yok sayılmış

yasalar yumağı

anladım z’nin içinde adım yok

anladım ona kendi adımı da yazamayacağım

kararların dili bunu buyurdu

ve ben bütün kekeçliğimle

ona uyacağım

anladım