Menu
İNCİR SÜSÜ
Şiir • İNCİR SÜSÜ

İNCİR SÜSÜ

Ta ağzıma kadar gelen hevesler var artık

Peşleri hiç yılmadan koşacak kervanlarla dolu

Gözlerinde dünyaya bakmaktan çıkmış mahzunluk çıbanlarıyla

Çekinilir onlardan

Bir yavru sayıklamaya görsün

Uyan derler

Derhal uyan görmeden kimseler


Sorar içinde uykuyla uyanıklık olan yavru:

-Neden böyle mühim ki incirler?


İncir kıymetli muhakkak

Bu düş incirle başlayacak bilmeli

Ancak şiir ağrı çekerse

Yanı sıra gezmekte fayda var

Şiir

Ağız yarasıdır müjde


Bas bas bağıran sarı

Beni sırmalara sarılmış günlerimde görmüş

Tutuşmak serince yapılmış fenalıklara dost olurken

Kalbim ya cebimde

Ya sesimde gezerken sallanarak

Bir sarılık peyda olmuş bende

Sarılık dediysem

Kalbim emin ellerde


Düşlerin koynuna kıvrılıp

Münasip öpmelerle canımı yıktığım geceler

Kıskanç hüznün sevgisine bulaştım bir vakit:


-Bir vakit yarenlikte neye rastlar bilinmez

Bir sızı şimdi nasıl

Bu kadar çok sevilmez


Döşeklerde

Somyalarda

Divaneliğe müsait neresiyse

Ekseri kapalı çarşılarda flanörler gibi

Uyudum uzandım ve gezdim

Hiç ağlanacak değildi bu vaziyet

Tüm ferim kesilirdi hayretimden

Bu derdim:

-Ne tuhaf bir meziyet


“Ben bir başkasıdır ya da bir başkasında da

benden var”


Sarıyla sarmaş dolaş olduktan beri

Bir kaşıntı vardı başımda

Yüzümde bir karın ağrısı

Söylesem gülecek haller arasında sordum

Bir cesaret söyledim:


-Refika iki haneli yaylada

Doksan yıl

Otuzu kimsesiz

Nasıl yaşadı?


Sormak yerine şaştıkça

Nefti ısırgan çiçekleri içinde yuvarlanırdım

Sonra

Derelerin taşlarla takıştığı yerlerde şarlardı her yerim

Geçsin diye zonklaması suya değmeyen yerlerin

Ben hep şirpençeydim tenimde

Hep yalancısıydım ellerimin


“Durmaz idin koşardın

Kayalıklar aşardın

Tuhaflıklar başardın

N’oldu divane gönül


Minnetsizce yaşardın

Derelerden taşardın

Bir çıngıyla coşardın

N’oldu divane gönül”


Sonra sonra bozuldu ahbaplığım yarınla

Geçindi iyi geçinmeyi herkesle

Her cevapla yaşanmaz mütmain isen

Seherde şen kuşların derdi neyse Refika söyler

Sarı üstümde ve başımda kırılmışken


-Hayvah! derler

Hayvah! geçti eve giden Transit

Şimdi kaldık dağ başında içimde de hoşluk var

Sardıkça sarıyor içimde kaset

Sustukça çoğalıyor dilimde hiç

Yusuf gel süt iç

Yusuf gel süt iç.

SEYFETTİN ENES

Sivas’ta doğdu. Marmara Üniversitesi Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü’nden mezun oldu. İstanbul Bilgi Üniversitesi’nde MBA yüksek lisans eğitimine devam etmektedir. Şiir Versus, Yedi İklim, Noksan, Bûtimar ve Pay gibi dergilerde şiirleri yayımlandı. Edebiyat ve şiir çalışmalarını sürdürmektedir.

Diğer Yazıları