HİÇLİĞİN AGORASINDA

I

Cami avlusunda darı saçılan güvercinler,

göğün en sessiz duâsını taşır kanatlarında.

Çocukların ellerinden yokuşları çalarak

yükselen sarmaşıklar

biz yürüdükçe

mozaik bir hikâyeye inkılâp eder zaman.

Ellerimiz, karınca kararınca

sokakların nabzına uzanır,

varlığın nefesinde yüzerek ilerleriz.

Akşam olur

zaman saatlerden taşar,

biz onun kıyısında

tutunacak bir anlam ararız.

Avluların düştüğü yollarda

sessizce el veririz birbirimize,

aşk diye bir destan

kulaklarımıza fısıldanır.

Her kelime, eski bir kitaptan kopmuş

ruhumuzla

mağara duvarlarına yeniden kazınır.

Sevdanın renkli yüzü

köhne aynalara sızar,

erken uyanmış rüyaların omuzlarında

gözlerimizi usulca yoklar zaman.

Bir sabah ezanıyla

parmaklarımız işaretlenir

ansızın bir mühür iner içimize.

İmgelerin yalnızlığıyla

çarşıların dar koridorlarında

aforozlar kurarız

kendimizi

her defasında yeniden icat ederiz.

II

Aziz talebelerim…

diye bir çağrı yükselir içimizden

yazgı, ders anlatır bize.

Biz de talip oluruz

tek başınalığa

zira biliriz,

sancılar karanlığı erken tattırır insana.

Acılar büyütür çocukları,

yuvaya dönmeyi bilmeyen

güvercinleri de…

Ve o an anlarız,

her adım, kendimize doğru geciken bir vuslat

her nefes,

içimizde saklı bir kapıyı

usulca aralayan ince bir tokmak.

Zamanın taştığı avlular,

ezanla mühürlenen parmaklar,

rüyaların omuzları

hepsi bir sırra çıkar.

Güvercin kanadında gizlenmiş o kadim ses

yavaşça fısıldar:

Hiçlik…

insana en çok

yürürken yaklaşır.