HAYATI UZAKTAN

yıldızlar olmasa

çarşaf gibi olacaktı gökyüzü

hala hayıflanıyorum

yıldızların haydutluğuna

bir gazel duysam

kalkıp gidecektim ta oralara

üstelik

sisler içinden

attığın taşlardan yeşile dönmüş kalbime inat

dedim ki aşık olmalı gazelhan

bu kadar yanık okumazdı

belli ki dikiş tutmuyor göz kapakları yaralı

nasıl içlenmezsin

el yordamıyla yaşanmış

sürgündeymiş gibi

bir cürüm bile işlememişken

heder olmuş hayatlara

bence yıldızların kabahati yok

o alafranga haydutlar yüzünden

fücur çiçekleriyle omuz omuza

zakkumlu bir piyanoyla

şamdanı eşleştiren sesler

bir rüyayı terennüm etmeye mahkumlar

martı çığlıkları bütün gün

eylül diye sevda diye sayıklarken

baharı müjdelemiyor şehir ışıkları

hani akar yatağını bulurdu sular

diriyken sarı yaprakların örttüğü

şehir dedikleri sadece dört duvar

kesilen bilekleri yüzünden

kavgaya mecali bileolmayan

bir deniz ne kadar çırpınabilir

ufuktan görünen hep sonbahar

o cennet vaad eden gülüşler

o güzel bakan sonsuz iri gözler

böyle yaşlı ve muzlim ve uzaktan

mı seyredecekti hayatı

daha çok söylemek isterdim

kalbim izin vermedi

bir serinlik dedim allahım

rüzgar bir türlü esmek bilmedi

sade bir bıçak geçti kanırtarak