Sena’nın Ardından Gecikmiş Bir Mektup

Sena, bir ceylan henüz hayatının baharında

vadilerde kaybolmuş bir ahu

bir simge, güzelliğinin şahikasında

en güzel şiir, hayatının baharında…

bir ders, anlatılmadan sırrolmuş

sevi obasından düşen bir ay parçası

o, gelecek baharların müjdecisi

zamanın benzersiz gerçeği

karanlık akşamların yolunda kervan çiçeği

kış ortasında sımsıcak bir tebessüm

dokunsalar ağlayacaktın,

kimselerin görmediği tenha yerlerde

su boylarında, kapalı mekanlarda

memnu bir aşkı açık açık yaşarken,

kalbini ipeksi iplerle ötekine

bağlayıp ateşle dağlardın…

gün aydın değildi,

kurtla kuzu el ele dicle kıyılarında,

ateşle barutun tehlikeli oyunlarıydı bunlar

üç beş günlük dünyevi hazlar uğruna

-olgunlaşmamış bir nefsin ihvasına yenilerek-

bir çiçeği koklayıp yere atmışlar,

bir ceylanın kalbini kanatmışlar…

aşkın ölümcül okları kalbine değince

sen tarifsiz mutsuzluklara koştun,

temkinle yaklaşmak vardı oysa, sanal vaatlere

güncel aşkların sahiciliğine inandın

oysa aşk bir çıkmazdı, çözülemeyen kördüğüm

daima acılar mı düştü payına,

elinde demet demet çiçeklerle oysa,

dönerken sevdanın etrafında mutlu görünüyordun

kısmetinde ne vardı talihsizlikten başka

örneğin beyazlar içinde telli duvaklı bir gelinlik

yüz görümlüğü beyaz yalanlar

derin sularda aşkla oynanmaz sena

sonra dönersin kuru bir yaprağa

zamansız olgunlaşan meyveler gibi düşersin toprağa

yenilgiler dokudun ilmek ilmek gençliğin tazeliğinde

sonunda terk edildin

seni anlamadılar Sena,

oysa en büyük yanılgıdır aşk

yaşam yorgunu ahu gözlerinden kan akarken

dikenli yollarda düşe kalka yürüdün

tükendin aşka feda ederken kendini

ellerinle kestin seni hayata

bağlayan o narin pamuk ipliğini

birkaç güzel sözle bir ömür geçmez Sena

nazenin çiçekler tez solar hoyrat ellerde

zamanla şartlar değişince tükenir sevda sözleri

kaç genç kız daha dünyanın rengine aldanır?

bu ormanlar koyu karanlıktır Sena

aşkın ateşi yakar sonra herkesi…

tendeki bıçak yarasının izi silinmez

daha bahar gelmeden başlar kışın şarkısı

geceler karanlıktır, sis erken çöker buralarda

yakıcı bir kezzabın azabı göğsüne düşer

fani bir güzellik uçar gider meçhule

sen buruşturulup atılacak bir kâğıt mendil değilsin ki

istiridyenin kabuğu açıldığında beliren saf inci

en zehirli oklarla delinir bir genç kızın kalbi

aşk biter, terk eder ruh eşini

bir katilin elleri kadar kirlidir artık ellerimiz

buz kesmiş ellerinle dünya vadisinin tutunarak sarp kayalarına

yalnızlığı yaşadın sonuna kadar

senden geriye bir pırıltı kaldı yalnızca

biraz saflık, masumiyet ve yaşanmamış düşler

kefenini kuşanarak beyaz gelinlik niyetine.

kalır geriye acılı bir hikâye ve son sözler:

“mezarıma dahi gelmesin kem kuşlar,

benden ona sonsuz bir acı yadigâr olsun”

sizin oralarda; ceylanlar su içmeye hâlâ iner mi ırmağa

ilkin en güzel atlar vurulur kalbinden

kuşlar gecenin karanlığında uçar,

dağda bir ceylan ölür,

güzellik ebedi yalnızlığına gömülür

cennet hepimizin düşü Sena,

yazgın kara ve kısa yazılmış,

aşk sonsuz bir yenilgidir anlasana