Hüzün Terasları

Ufuk turuncu atlas, uyku sarhoşu güneş

Zaman esneyedursun dönüşlü saatlerde

Yorgun nefeslerinde her kelime bir ateş

Gölgeler geri kalır, yol bir adım ilerde

İçimde damla damla hüzünler büyütürüm

Acıları sallarım zamanın beşiğinde

Boşlukta yankılanan bir çığlık kadar hürüm

Hayatı sınıyorum imtihan eşiğinde

Yüreğimde kaç ırmak dolup boşaldı tek tek

Sahile uğramayan dalgalar nerde ağlar

Keder yüklü gözlerde nemli bakışlar ürkek

Şelaleler yol boyu koşar, ölüme çağlar

Islak yorgan altında gece vurulan düştüm

Deliksiz uykularım kapı açar yarına

Melali kuşanarak gece yollara düştüm

Sabırla yürüyorum acının diyarına

Kıvrım kıvrım yolların türküsü beni çalar

Mendilime kan değdi gözyaşlarımdan evvel

Kalp atışı kaç ölçek, ne bilsin haritalar

Gönlümün hududunu çizemez kanlı cetvel

Yollar zehir kıskacı, meçhuledir yolculuk

Tabelalar bilinmez menzilinde akrebin

Hayat zorlu bir yokuş, hırıltılı ve boğuk

Ömrümüz dövülüyor havanında sebebin

Kayıp giden yılların ardından yakma ağıt

Mevsimler nasıl olsa zevale uğrayacak

Masamın sırtında yük karalanmış her kâğıt

Kalemler her satıra kızıl kan doğrayacak

Kimim ben bilmiyorum nerden geldim bilen yok

İsmimin baş harfleri yatık mezar taşında

Sevdaları ortadan ikiye bölmeden ok

Hevesler taşıyordum aşkın yanı başında

Sorduğum soruların ortasında ben varım

Yüklemsiz cevapların, sen yoksun öznesinde

Zamandan düşenlerin hayatları hep yarım

Gönüller sevgileri tutmuyor haznesinde

Geceler hicranını akıttı gözyaşıma

Gündüzler vurgun yedi en derin yaslarında

Seyretmeye alıştım hoyratça bir başıma

Asırlık yangınımı hüzün teraslarında