BÜTÜN ATLAR VURULDU

insana saplanmak için üretilmiş bir bıçak gibi dünya

evler ise dönüşsüz her yolun sonunda bekleyen

tel örgülere takılı kahkaha kumkuması sarnıçlardır

tükenmişlik sendromuna kapılmıştı sabahlar

ve artık kimsenin umurunda değildi teslimiyet

düş kurmayı unuttu dişleri erken çürümüş çocuklar

bir torbadan çekilir gibi çekildi birkaç yaşamak

oysa karanfilin vazodan haberi yok vazonun da gülden

herkese bulaşır yıldızsız gökyüzünün tasası

gözlerin nerede sevgili turkuaz mavisi gözlerin

bulutların yağmurdan arınmış olması çok acı

üst üste bela ve keder üst üste açılmayan kapılar

çünkü korkular aşındırır her aşkî başlangıcı

vehimlerin ıssızlaştırdığı yamuk sokaklarda her gece

sönen hayatların vebali kazılmamış mezarlara gömülür

sabahları ayaküstü konuşarak geçmiyor sonbahar

içimizi titretiyor buzdan sorular elde var sıfır ve kan

çözülmesi müşkül vahşi ve eritilmiş cam akıyor

çünkü elde var sadece hicran ve yürekte bukağı

günün her saatine uygun bir şarkı bulunamıyor

vazgeçilmezlik zırhından başka libasım yok benim

çiçek olsam sevilirdim belki kuruntusu bir de

ilk kurşun atıldı ve savaş başladı kalbime nişan alıyor

çocuk sevmeyen kan içen kuşlar yaşamayı zorluyor

saklandığımız yere kadar yayılıyor etrafta kül kokusu

onlar tanrılarını da alıp gelmiştiler biz yalnızdık

utançtan kıpkırmızı kesilmişti sürüngenler

hükmünü yitirmişti madenler gürültüden ibarettiler

yatay birer heykeldi kadınlar ve çocuklar

gözyaşından müteşekkil ve umursamazlıktan

bütün atlar vuruldu hizasını kaybedince insan