AŞK

aşk uzun hikâye

tesadüfi bir dokunuş yer-yüzünde

kadim efsanesi yanılgının

sevda çölünde sanrı

kaybettim ben onu yıllar evvel

derinliğinde gözlerinin

şimdi sırası değil

açık kalp ameliyatından söz etmenin

elbet bir gün karışır ruhlarımız biri birine

mezarlarımızı sarı çiğdemler basmadan önce

aşk ağızlarda çiğnenerek tükenen haz

fakat duruyor hâlâ uzaklarda bir yerlerde,

kalbimizin derinliklerinde…

yollarımız ayrıldı çoktan

bir gençlik söylencesi olarak

çıkarıp attık onu üzerimizden

üryanız artık yoksul gönül bahçesinde

son fasılda kurumuş göz pınarlarımız

o cevval ve terütaze ay yüzlü sevgiliden;

mektuplar kalacak terekemize

fildişi işlemeli abanoz tarak, eski çeyiz sandığında

kırmızı kadife kesede beyaz mendiller

ve sözümüzün senedi o yüksük

alev alev parlamakta hâlâ mazideki karanfiller

kırılgan gövdesi güzelliğin

şark ekspresiyle giderken uzaklara

aşkım, gülüm, biricik sevgilim

evlilik çift taraflı cendere

sevinçli günlerimizi hatırla

kendimizden geçtiğimiz

aşk yaşıyor olabilir belki hâlâ

90’lı yılların İstanbul’unda tenha bir sokakta

üftâdelerin verdiği dersler kızaran dudaklarından

artık yanarak kül olmuş bir yalının iskeletinde

bir üveyik masumiyetini kuşanan sesinde gençliğinin

bilindiği gibi çok eski bir meseldir aşk

akkor ateş elinle tutmaya çalıştığımız

mazimiz, koyu yenilgimiz bizim

farkında değiliz günbegün öldüğümüzün

yalana kaçan imgesi şairlerin

aşk çok eski bir söylentidir buralarda

viran-hânemizin

çatısını uçuran o hoyrat fırtınada

solgun aşk kalıntıları gizlidir

her şeyden vazgeçebileceğim zamanlara erdim

bilge sayılmam yine de,

küpe çiçekleri kanatır yalnızlığımızı

mecalim yok, söndü gözlerimin feri

ama yine de ölürken bile fısıldayabilirim kulağına:

hâlâ âşığım sana!

aşk çok eski bir mesel

Ferhad’ın dağlarında sönmüş volkan

Kays’ın dudaklarında solgun bir gül imgesi

gecenin aydınlığa dönüşen yüzü

maziden şu âna yolculuk

soluk ve çok eski bir hikâyedir,

kalbimizde aşk…