TERZİLER ÖLDÜLER*

Bir çocuk e harfine yaslanıp kaç yıl uyuyabilir ki?**

homo habilis çocuk ne kadar mesela

erectus çocuk, neandertal çocuk, sapiens sapiens çocuk

uyumak ne kadar evrensel olabilir veya

özetlesem dünya hayatını

rüya demeyecek miyim yani

yahut sayıklama

Binlerce yıldır bizi peşine takan ulu geyik

kimine Hızır kimine Tapduk olduysa

oluş hep aynı uhrevî arkaik

oluş eşittir sonsuz matematik

oluş hayatın ta kendisi demeyecek miyim

Üstelik erkeğin sorumlu olduğu sınav metni de zor

yüce kadını anla

yüce evi geçindir

yüce babalığı ifa et

sabırdan sabıra

şükürden şüküre sür ömrün atını

Bir de dev gibi yalnızlık bölümü var

gel de uyu şimdi

HAYIR ben düştüm ve yeryüzüne baktım

ne gördümse buğday ve endişe diyemem

bu salt nankörlük

bu zalimin kahrını büyüten kervana katılmamak

bu dünyalık keyfi

ye iç ye iç ye iç

(O taşı atacaksan o dansı bileceksin)

hani melek gelecek ve haydi

yeryüzünün elvedası eşittir ahiretin merhabası

ya da “miyav” mı desin açık açık

Schrödinger’in kedisi

her şeyi her yerde aynı anda bilebilmek

(Tam bu dize Kelime-i Tevhid’e tahsis edilmiştir)

Bütün anlamlarım ve anlatımlarım çünkü

üçüncü tekil şahıs için bir övgü biçimidir

EVET ben iki dünyalıyım birinde yaşamadım henüz

diğeri anamı ağlattı kırk yaşamadan

sanki mucize olmuş refaha ermiş gibi dünya

gittim şiire gönül verdim

“Ya nasip!” denir mi örneğin burada

Bu rakı bu kadın bu da yatak

ne kalır geriye senden bunları çıkarsak

diyemez elbet çıkıp da bir sabit görüş

bir tabu göz, bir tabu kafa, bir tabu nöron

ama gidip biraz yesen içsen

ne elli beş kilo çekerdi seni kantar

ne de dalgın yürürdün gecelerde bir başına

deseler

külliyen haklılar

Olsun

var olmaması düşünülemeyen

o eşsiz zorunlu varlığa çıktı kaos dolu yol

Aklı aldın günahı aldın

günahı aldın bedeli onayladın

“to be or not” şimdi, yan yan yan, eri eri eri

Oku! Edep.

Oku! Edep.

Oku! Edep.

Gerisi terzilerin bileceği iş

dileyen renkli çamaşır

dileyen ceket diker

*TERZİLER GELDİLER

(Turgut Uyar)

** “Çocuk e harfine yaslanmış uyuyordu.”

(İsmet Özel)