BİZİMKİSİ MİKROBİK YENİLGİ

Çamurdanlığımıza

Sudan bahaneler bulunca

Kirlendi şehirler

Şaşkın aynalar söylüyordu inanmadık

Sabah mahmurluğu değil yüzümüzdeki

Rahim çamurluğu

Ey kentleri imar ederken

İçine insan koymayı unutan bencillik

Bütün ağaçları kalbimizde büyümüş

Bir dağın üşümesi gibi bizimkisi

Gitsen gidemezsin kalsan mevsimi değil

Ey şehri çoğaltan kurnazlık

Toprağı unutturan zil zurna hengame

Bir sükutun nakaratında takılı kaldık ki

Bir paslanmak cezası kilitlerde

Bir çürümek nihayeti kapılarda

Ey daralan ve daraldıkça büyüyen göğsüm

Uykumuzu tarazlayan bu geceler

Göğe çizdiğimiz kanatsız kuşların cezası

Ey daralan ve daraldıkça azalan ömrüm bak

Kuşlardan önce uyandırıyor şimdilerde bizi hüznümüz

Rüya gibi bir hayatımız olduğu doğruydu

Uyandık ve her şeyin bir düşten ibaret olduğunu gördük

İnsan hariç her şey değerlenirken şimdi

Geleceğe ait bütün düşümüz

Sağ salim bir ölüm

Sesimizin sığmadığı gecelerden geçiyoruz

Sesimizin dar geldiği gecelere oysa görüyor musun

Nasıl da sığıyor sayısal ölümler

Ey dağların ve göklerin korkusunu yüklenen!(*)

Ey cesur yaratık

Mutluysan ve cesursan hala çıkar maskeni

Yahut böyle iyi böyle daha iyi korkak kal

Ya da elimizle başlayan yenilgimize

İnşirah olsun için dilimizle başlayıp

Yeniden yaradan rabbinin adıyla de ki

Allah’ım içimizdeki korkuyu çoğalt ve onu koru

(*)33/72

Nisan 2020

İstanbul