Bir Satır Boşluk

Uzaklaşınca tanınmayacak yüzler ediniyor varlığım,

Ağlarken çirkinleşen

Küsünce cılızlaşan.

Hiçbir kelimeyle yazılmaz yüzüm

Yüzüm ki öylesine mağrur, müptela.

Öfkeyle kapattığım kapılar da mağrur

Bir gölgenin huzurunda eğilmeyecek alnım,

Alnımdaki çizgilere

Şahit olmadı babam.

Babam şahit olmadı misketlerine çocukluğumun.

Övünmüyor kimse benimle

Oysa kalbimden geçmez bunlar benim.

Arada bir satır boşluk

Devam ediyorum

Yaşamaya

Hırçınlığı geçmeyen kelimeler

Neye benzediğinin önemi yok.

Ben de benziyorum anneme

Büyüdükçe.

Allahla konuşunca

Kapanan yaralardan

Söz etmiyor kimse,

Bundan ben de bahsetmedim.

Artık ardımda bir şey bırakmıyorum

Bu tekinsiz bahirede

Ölünce kül olacak bedenim.