Ameliyat Masası

Ameliyat Masası ve Şehir

Şehri

yatırdım ameliyat masasına

sönünce yanmak bilmeyen

trafik ışıklarının gözlerini kapattım.

kestim karanlıkta şehrin kalbine giden atar damarları

yalnızlık fışkırdı. kaldırımlardan

taşan yalnızlığı ben topladım.

göğsünden söktüğüm binaların

çocuk parkları açtım yerine

annelerin penceresine sohbet

babaların duvarlarına merhamet koydum.

işte

iyileşmiş sabahın ilk caddesinde

yeniden bir kalp atıyor.

Ameliyat Masası ve İnsan

gölgesine dokunmaktan korkan insanı

yatırdım ameliyat masasına

göğsünü yardım pişmanlıkların

kemiğine kadar işlenmişti telaşlar

ve kaburgalarının arasına sıkışmış

içine kapanık, susturulmuş çocuğun

avuçlarında kırık oyuncaklar.

Ameliyat Masası ve AB

çıtın çıkmadığı akşam yemeğinde

annemle babamı yatırdım ameliyat masasına,

oğlum ile başlayan lokmaları saydım

üç defa annem bir defa babam

dillerinin ucunda -dişlerine takılmış-

“oğlum, senin iyiliğin için...”

her kelimesi cılk yara

her kelimesi bilenmiş bir bıçak

gibi duruyor boğazımda.

A

annemin egzamalı sevgisi

bir ömrü yoğurmuş da

hamurun kıvamı hiç tutmamış.

tandır başında örselenmiş ellerinden

sıcak ekmekler öper

iyileşirdi.

B

ağırdı babamın taş yontmuş elleri

dokunmadan omuzlarıma nağrırdı.

ördüğü duvarlara çivi çakamazdım

elimde kalırdı ikimizin fotoğrafı

yara gibiydi o günler

ve ben babamı görünce

gözyaşlarım damlardı acılarıma tuzlu

Ameliyat Masası ve Okul

otuz dört öğrenci

mavi önlükleriyle ameliyat masasında

bahtımı, yabancı kara bir el kara tahtaya

kara kara yazıyor.

bir nöbet günü canım titriyor dağ okulunda

elimde sarı sıcak -ama ben okuma bilmem-

güneşte yanıyor esmer yüzüm.

beni iki yakamdan tutuyor bayrağım.

bir de babam.