Menu
UTANÇ SALKIMLARINDA
Şiir • UTANÇ SALKIMLARINDA

UTANÇ SALKIMLARINDA

Utandım bu akşam.

Karanlık üstüme üstüme geldi.

Annem seslendi

Sonra babamın avuç içi

Toprak renk değiştirdi

Ben üşümem demiştim

Sarmaladın ya bir defa

Ben üşümem.

Bir bebek kokusunda

Hayatı aradım yıldızlarca

Masum kara çocuklar

Kana döndü

Kana bulandı yanaklarım

Ve ben dünyaya göz açtım

Yelkovanlar saatleri terk etti

Kollarımda morluklar

İsyan dumanı kaplarken memleketi

Savaş yığınlarının arasından

Geçip de

Şehirler yetim kalırken

Bir kalp gözlüyordu herkesi

Biliyordu gözyaşlarına karışacağına kanların

Babalar ölüyordu

Anneler çığlık çığlığa

Ağaçlarda sallanırken hamile kadınların göbek bağları

Bebekler rahimlere mezar olurken

Büyüyordu hesap günü defteri

Ölümler karışmıştı çığlıklar acılar

Cesetler birbirine

Yaşlar, cinsiyetler birbirine

Babalar evlatsız

Kız kardeşler sevgisiz

Sevdalar sırt dönmüştü birbirine

Kitaplar yakılsın bugün

Şiirler assın kendini şairlerin parmak uçlarına

Sigaralar yansın hunharca

Kibrit atıp da karanlığa

Yakabilir miyiz

Tutuşturabilir miyiz aydınlığı

Ahlak, duygular anadan üryan artık bu kasabada

Bu kasabada sinemalar yırtık

Göz çukurları mezardan farksız

Dişlerimiz kırmızı

Sefalet kırmızı

İnanç yarım sakal karşılığında

Gömleklerimiz, entarilerimiz terden sırılsıklam

Duvarlarda tecavüzler sıralı

Sapıklar dadandı şehrin dört yanına

Mahkemeler paradan yana ahali

Kesilsin kelleler

Kesilsin kollar, atılsın köy meydanına

O kadın katil değildir ahali

İnsanlar ölüyor

İnsanlar ölecek

Ve biz

Kaç tanesine…