Menu
KADIN
Şiir • KADIN

KADIN

Çıplak duramıyor kadın, ayıp, yakışık kalmıyor.
Bedenini yadsıyor, fazlalıklarından sıyrılma çabası..
Olmuyor, eğreti her giydiği teninde, pot!
Soyunma odası.
Loş, hele de renk körü için..
Üst üste doluyor kumaşları bedenine, önceleri özenli
Manken gibi podyum ardında..
Kumaşlar; tüylü, dikenli
Kaşımaktan yaralar açtığı etlerini
  Saklıyor ardına tebessümünün
"Olmadı" der karanlıktan annesi,
"değiş üstünü."
"Yakışmadı bu renk"  der babası
Ve uzatır aynı karanlıktan elini
"al bunu giy" .
Aldırmaz kadın, giysiye.. Lakin mecburdur giyinmeye..
Kaşıntı sürer, eti toprağa değinceye değin, ilaç bulana değin.
Yeni bir kılıkla heyecanlanır kadın, yakışıklıdır bu
  
Uzanan el aynı karanlıktan..
Sever evvel, sıcak gelir, yumuşak..
Ama giyinmelidir yine, anlar farksızlığını, aynılığını
Tüm ellerin karanlıkta.
Soyunma odası.
Tek kişilik.
Loş.
Yığınla kıyafetlerin içinde döner durur kadın
Kimi dar, kimi bol.. olmuyor.. olmuyor..
Olduramıyor.
Çıplak da duramıyor kadın, ayıp.
Yakışık kalmıyor.

Diğer Yazıları